Kaoc’h ki du!

Abaoe, eee n’on ket evit lâret pegeit zo e klaskan skrivañ. Dalc’hmat ur soñj war ma spered, dalc’hmat o turiañ anezhañ evel un hoc’h-gouez gant an douar, heñvel ouzh ar poder dirak e dolzennad pri o reiñ tro dezhi, e zaouarn o flourañ an danvez hep bezañ gouest da reiñ stumm pe stumm dezhi.

Kaer am eus klask penn da’m neudenn, chom a ran sac’het.

Skeudennoù o redek war skramm ma ijin. Un hunvre o tibunañ prim em spered ha me evel morgousket.

Petra zo pennabeg d’an dra-se? Ma oufen ‘vat! e rofen tibradfen ar pezh a stank ma hent hag e redfen a-walc’h betek al lenn m’emañ died an doueoù, chouchenn ar varzhed, daeroù ar gwerc’hezed a vez mezevellet gante kement konter a zo.

Laisser un commentaire

Votre adresse de messagerie ne sera pas publiée. Les champs obligatoires sont indiqués avec *